Skolyozda Anne Deneyimi

Ece LGS sınavına girmeden yaklaşık bir yıl önce, aslında bir farklılık hissetmeye başlamıştım. Ama o dönem bunu, ergenlikte sıkça görülen duruş bozukluğu olarak düşündüm. Kız çocuklarında göğüslerin büyümeye başlamasıyla birlikte kendilerini koruma içgüdüsü gelişiyor ya, ben de o şekilde yorumladım.

Ancak LGS sınavı dönemine geldiğimizde bu durum daha da belirginleşti. Hatta çevremdekilere de sormaya başladım: “Sizce Ece biraz eğri durmuyor mu?” Eşime soruyorum, arkadaşlarıma soruyorum… Teyzemin kızı gelmişti, ona bile sordum. Kızım önümden yürüyor, ben arkasından izliyorum; “Bakar mısın? Sence Ece’nin duruşu normal mi? Bir yamukluk yok mu?” diye soruyorum.

Sınav süreci tamamlanınca artık içim rahat etmedi ve “Bir doktora götürelim,” dedim. Gittiğimizde röntgen çekildi. O an gerçekten başımızdan kaynar sular döküldü. Çünkü o röntgenle birlikte skolyoz teşhisi kondu.

O gün Ece’yle birlikte doktora gitmiştik ve o anı ikimiz de hiç unutamayız. Doktor, büyük ihtimalle ameliyat olması gerektiğini söyledi. “42 derece eğriliği var,” dedi ve röntgen üzerinde bize de gösterdi. O gün hastaneden çıktık, ağlaya ağlaya eve geldik. Kızımla birlikte yürüyerek döndük. O anı hiç unutmuyorum.

İnsan o dakikalarda otomatik olarak kendini suçluyor ebeveyn olarak. “Ben ne yapacağım şimdi? Nasıl fark etmedim? Bu çocuk bu kadar yamulana kadar ben nasıl göremedim?” diye kendimi sorguladım durdum.

Sonrasında bir doktora daha gittik. Bize, kızımın gelişimini tamamladığını söyledi. Korse takılmasını önerdi ama “Korse çıktıktan sonra eğrilik eski haline dönebilir,” dedi. Büyük ihtimalle ameliyat gerekebileceğini de ekledi. Ameliyatla ilgili anlattıkları içimize pek sinmedi, bu nedenle bizi başka bir merkeze yönlendirdi.

Orada da korseyle ilgili bazı soru işaretleri oluştu, şüphe duyduk. Sonrasında başka bir doktora daha başvurduk. O da durumun skolyozla değil, bel eğriliğiyle ilgili olduğunu söyledi ve “Bir bacak diğerinden uzun, bu nedenle kesilmesi gerekebilir,” dedi. Bu açıklama da bizi iyice kararsız bıraktı.

Yapılması gerekenleri sıraladı ama yine bir belirsizlik hâkimdi. Birkaç ay sonra tekrar kontrole gittik. “Aynı şekilde devam edin,” dendi. Ama çocukta herhangi bir düzelme görmeyince insan ister istemez sorgulamaya başlıyor: “Ben şu anda ne bekliyorum?” Ne fizik tedavi, ne spor… Hiçbir şey önerilmiyor; hep aynı tarz yönlendirmeler.

Bu belirsizlikler içinde bir doktora daha başvurmak zorunda kaldık. O doktor da skolyoz teşhisini doğruladı ve korseyle düzelebileceğini, fizik tedaviyle de süreci destekleyebileceğimizi söyledi. Bunun üzerine hemen harekete geçtik. Korseyi yaptırdık.

Yapılması gerekenleri sıraladı ama yine bir belirsizlik hâkimdi. Birkaç ay sonra tekrar kontrole gittik. “Aynı şekilde devam edin,” dendi. Ama çocukta herhangi bir düzelme görmeyince insan ister istemez sorgulamaya başlıyor: “Ben şu anda ne bekliyorum?” Ne fizik tedavi, ne spor… Hiçbir şey önerilmiyor; hep aynı tarz yönlendirmeler.

42 dereceyle başlayan bu süreçte, korseyi taktıktan sadece 3 gün sonra yapılan ölçümlerde eğrilik 27 dereceye düşmüştü. O gün, hayatımızın en mutlu günlerinden biriydi. Gerçekten çok mutlu olduk. Sanki her şey bitmiş, her şey yoluna girmiş gibi hissettik.

Tabii ki bu sadece bir başlangıçtı. Ama düzelebileceğini görmek bile insana umut veriyor. Çünkü insan kafasında hep aynı sorularla boğuşuyor: “Acaba hiçbir şey değişmeyecek mi? Bu böyle mi devam edecek? Kızım ameliyat olmak zorunda mı kalacak?”

Ameliyat kelimesi bile insanı ürkütüyor. Eşimle birlikte sürekli sorguluyoruz: “Kızımız ameliyat olursa, sonrası nasıl olacak? Yine eskisi gibi dağa tırmanabilecek mi? Arkadaşlarıyla tatile çıkabilecek mi? Denize girebilecek mi?” Aklımızda binlerce soru dönüp duruyordu.